بررسی کوتاهی از ذی القربی در قرآن و سنت و تاریخ
10 بازدید
محل نشر: علوم انسانی دانشگاه الزهرا(س)» بهار و تابستان 1375 - شماره 17 و 18 » 32 صفحه
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
از آنجا که واژه‏ی ذی القربی در لغت به معنای خویشاوند نزدیک است و در قرآن زیاد بکار رفته است و از جمله در سوره شوری آیه 23، و مودت آنان به عنوان مزد رسالت پیامبر(ص)یاد شده است.با آنکه تمام انبیا از جمله پیامبر اسلام، با صراحت می‏گویند از شما اجر و مزدی نمی‏خواهیم و اجر ما تنها بر خداوند است: در اینجا مودت ذی القربای به عنوان مزد رسالت مطالبه شده و آنرا الزامی و بنفع همه خوانده است. پس باید روشن شود که: 1-این خویشاوند کیانند.تمامی خویشان نسبی و سببی‏اند و یا افراد ویژه و خاصی؟ 2-از چه ملت و مردمی مطالبه اجر و مزد شده است، مشرک و کافر یا امت اسلامی؟ 3-این مزد و اجر چیست مادی است یا معنوی؟ 4-چرا به نفع مطالبه شوندگان است نه نفع مطالبه کننده یعنی پیامبر(ص). 5-چرا همه انبیاء اجر را از خدا خواسته‏اند و فقط پیامبر(ص)آنرا از مردم مطالبه کرده است؟ 6-چه رابطه‏ای میان این مطالبه اجر، با ختم نبوت و رسالت و تداوم عملی و عینی آن پس از رحلت پیامبر(ص)است. در این مقاله سعی شده است به این پرسش‏ها پاسخ داده شود و از نظر لغت، حدیث، تاریخ و تفسیر روشن شود که: -این تقاضا از مشرکان مکه نبوده است.چون آنان نه تنها برای رسالت پیامبر(ص)ارزش قائل نبودند، بلکه آنرا دروغ و کار سفیهانه و سحر و تعلیمات جن(معلم مجنون)می‏خواندند.پس معنا ندارد که پیامبر(ص)از آنها مزد رسالت بخواهد. -بعلاوه این آیه در مدینه نازل شده نه مکه...و تمامی خویشان نسبی و سببی دور و نزدیک و حتی انصار مدینه بهمین جهت و جهات دیگر نمی‏تواند مراد باشد. -نخواستن اجر و مزد از طرف همه انبیاء و حتی پیامبر(ص)همان اجر مادی است و آن را نفی می‏کنند نه اجر معنوی:پس این خود یک استثنا است و مطالبه یک نوع اجر معنوی است.
آدرس اینترنتی